Terug ben ik al, sinds afgelopen vrijdagavond, maar ik zal toch maar even het verhaal afmaken. Voor de goede orde dan.
Dalai Lama gezien, check, dus het was tijd om India te verlaten. Dit had alleen wat meer voeten in aarde dan we van tevoren hadden gedacht. De bus naar Delhi was stuk, maar nadat hij lang genoeg heen en weer was geduwd door Indiers en een sterke amerikaan vol steroiden ging de motor eindelijk draaien. Wel te laat, de bus in Delhi die ons naar de grens van Nepal zou brengen was helaas pindakaas al vertrokken. Dus werd het slapeloze nacht nummer 1 voor ons, in een local bus... Grens over, corruptie gespekt met wat euro´s, en dan eindelijk bij de plaats van bestemming: Bardia National Park.
De eerste dag met een gids door de jungle gelopen, hij had niet eens een bamboe stok bij zich om ons te beschermen (!), wilde olifanten en neushoorns gespot, lang gewacht op de tijgers die niet kwamen, en vol goede moed stapten we de volgende dag in een rubber bootje om dan toch echt een tijger te zien... Unlucky, we moesten het doen met de verse voetsporen :P.

Als je denkt dat je weinig beenruimte hebt in een vliegtuig, dan verwacht je niet dat er bussen worden gemaakt die rekenen met half zoveel ruimte. De reis naar Pokhara was dan ook echt de laatste keer in een local bus. Meer konden we onze knieen niet aan doen.

In een korte dag Pokhara alles gehuurd en gekocht wat we nodig hadden, per ongeluk geen wekker gezet, alles in een daypack gestopt omdat we niet meer mee wilden nemen, en als de sodemieter de berg op. We begonnen met z´n tweetjes zonder gids en porters (kan prima) aan 11 dagen trekken door de Annapurna regio, het rondje erom heen, en hadden eigenlijk in eerste instantie niet gedacht dat we het zo leuk zouden gaan vinden. Totdat je alle mensen ontmoet, bijna elke dag een compleet andere omgeving ziet, twee keer per dag vol kan tanken met dal baht (linzensoep, rijst, aardappelcurry, all you can eat), gefrituurde snickers eet, en de bergtoppen toch wel echt 2x zo hoog zijn als de Alpen. Na tien dagen lopen waren we dan eindelijk bij de pas op 5416 meter. En wat doe je dan, je trekt al je kleren uit (of bijna dan) en gaat met het `Thorong La Pass 5416m – bord´ op de foto. Hoppa! En daar komt dan nog eens heerlijke Yak cheese bij. In ieder geval hele goede nieuwe vrienden gemaakt, als iemand nog een gids nodig heeft, kan ik een hele goede en gezellige aanbevelen! En ik kan je dan het kaartspel leren dat je sowieso dan moet gaan spelen!

Terug in Pokhara gebeuren er een aantal vreemde dingen. Eerst eten we de beste chateaubriand ter wereld (serieus dat is zoo lekker vlees), kom ik Tico (oud klasgenoot middelbare school) tegen op straat, houden we ineens van english breakfast, en vliegen er zomaar 5 dagen voorbij. Goed uitrusten heet dat . Tijd om naar Kathmandu te gaan, van waar we naar Delhi vliegen. Maar liever niet te lang in Kathmandu, want de smog is weer volop aanwezig... helaas...

Tas gedropt in het hotel, lekker gaan tukken, wakker geworden met de gedachte dat ik nu wel echt oud word... Trein gepakt naar Agra voor ons laatste uitje, de Taj Mahal. Maar Joyce had wat anders in petto. Om nog maar eens even te genieten van het feit dat ik jarig ben, kreeg ik een massage cadeau. Sightseeing is namelijk ook voor dummies. En het was tenslotte Dewali, het grootste festival in India, dus het leek net of het nieuwjaar was. Overal werd vuurwerk afgestoken, iedereen kocht en at de zoetste Indiase koekjes, en wij aten met 3 andere wildvreemde toeristen gezellig met de Taj Mahal op de achtergrond . De volgende dag vroeg opgestaan om de Taj Mahal in te gaan voordat alle Indiers hetzelfde idee kregen, en zowaar ben ik in het bezit van supervette foto´s van de Taj, waar geen andere mensen op staan behalve wij zelf. Hoewel lichtelijk overrated (en veel te duur) natuurlijk wel mooi, maar o wat waren we op tijd. Op weg naar de uitgang onnoemelijke keren gevraagd of we niet op de foto wilden gaan... Gelukkig werkt het motto “one picture, not one shoot” heel goed. Twee seconden lachen met een onbekende baby op je arm en dan wegwezen!

De bus in naar Fathepur Sikri, het was een local bus, maar we claimden met recht onze plekken met extra leg space. Mooi oud stadje gezien, lekker in de zon gechilld, genoten van onze laatste dag in de zon voordat we naar koud kikkerland nederland terug zouden gaan. Trein terug naar Delhi, ´s ochtends onze laatste tenenkrommende situatie meegemaakt toen we het vliegveld niet op konden omdat we geen uitgeprint ticket hadden, laatste rupees uitgegeven aan maaza, kitkat chunkies en de mac, eventjes door het vliegveld in Helsinki heen, hop naar Schiphol...

Mensen in winterjassen, bekende mensen van de UvA, een cheeseburger op Schiphol om toch maar even het westerse eten weer in te luiden. Aan het eind van het weekend was ik weer helemaal de oude: zuurkool, drop, stroopwafels, beschuit, pindakaas met hagelslag, witlofschotel, (grote) hoeveelheden bier, en vooral niet te vergeten heerlijke ontbijtjes op de Sumatrakade op zondagochtend/middag.

Ondertussen staan er 4 vergaderingen gepland in mn agenda voor de komende twee weken, heb ik slechts zondagavond en volgende week donderdagavond nog vrij in mn agenda, en heb ik er zelfs gewoon weer zin in.

Volgende reis is in mn hoofd allang weer geboekt.